KAYIP ASKER

Birinci Dünya Savaşı yıllarında, Akköy’de Tombaklar lakabıyla maruf bir ailenin yeni evli büyük oğlu seferberlik nedeniyle askere alınır. Belki Suriye, belki Yemen belki de Çanakkale cephesinde ,düşmanlarla savaşmaya gider. Aradan 8-10 yıl geçer, bu gençten bir haber alınamaz. Ailesi uzun zaman bekledikten sonra oğulları gelmeyince, “oğlumuz cephelerden birinde şehid oldu” diyerek bu acı durumu kabullenir ve gelinleri, torunları perişan olmasın diye, askerin eşini bekar küçük kardeşiyle evlendirirler. Oysa asker cephede ölmemiş, komutanlarından şehid olan bir albayın künyesini alarak onun kimliğiyle savaşmaya devam etmiştir. Birinci Dünya Savaşı sona erince, uzak cephelerde kalan Osmanlı askerleri, serbest bırakılan esirler kendi imkanlarıyla, zor şartlar altında memleketlerine dönmeye çalışırlar. Rivayete göre şehit oldu sanılan asker de Akköy’e kadar gelir, Kırkçam yakınlarında köyden birileriyle karşılaşır. Kendini tanıtınca, ona:” Seni şehit oldu biliyorlar, eşin de evlendi çocukları oldu, üzülürsün o yüzden sen hiç Akköy’e gitme geri dön” derler. 

Asker yaşadığı şehre döner ama içinde bir burukluk kalmıştır. Köye dönüp yakınlarını gözüyle görmek istemektedir. Sakal bırakır, kıyafet değiştirir, bezirgan kılığında Akköy’e tekrar gelir. Sanki köydekileri tanıyan yabancı birisiymiş gibi ailesini sorar. Akköylüler askerin ailesinin iyi olduğunu söylerler. Kendi adını söyleyip o ne yapıyor diye sorar. Onlar da: “o şehit oldu” derler. “Eşi çocuğu yok muydu?” diye sorar köylüler: “eşini kaynıyla evlendirdiler, çocuklarına o bakıyor” derler. Asker bunları duyunca ailesinin yanına gitmeye cesaret edemeyerek geriye döner. Aradan yıllar geçer. Askeri daha önce görenler mi yoksa başka kaynaklardan mı bilinmez ama askerin şehit olmadığı, başka bir şehirde yaşadığı yönünde çeşitli haberler gelmektedir. Akköy’den birileri Askerin Bandırma’da olduğu haberini alır. Bunun üzerine askerin kız kardeşi ve bir iki yakını askeri bulmaya Bandırma’ya giderler. Verilen adrese gidip kapıyı çalarlar. Kapıyı saçı sakalı ağarmış tanımakta zorlandıkları değişik bir insan açar. Kayıp asker yeniden evlenmiş, çocukları olmuş, kendine ayrı bir düzen kurmuş farklı bir kimlikle Bandırma'da yaşamaktadır. Kapısına gelen kişileri hemen reddetmez, onları güzellikle karşılar, hürmetle ağırlar, anlattıklarını dinler ama, aradığınız kişi ben değilim diyerek onları geri gönderir.